Γιάννης Θεοφύλακτος

Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν. Κοζάνης

English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Δικηγορικό γραφείο

Το άρθρο (αυτούσιο, εκτός από την προτελευταία § που συμπληρώθηκε μετά την διεξαγωγή του αναπτυξιακού συνεδρίου) δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Hellenic Mail, βλ. http://www.thehellenicmail.gr/images/THMpdf/thm_314.pdf


“ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ (ΞΑΝΑ)ΕΜΠΝΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ”;
του Γιάννη Θεοφύλακτου
Το πιο σημαντικό στοιχείο σε ένα κόμμα ιδίως της Αριστεράς και ιδίως σε μία μακρά περίοδο οικονομικής (και όχι μόνο) κρίσης της χώρας είναι ΤΟ ΟΡΑΜΑ.
 
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας αναμφισβήτητα ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας τον Ιανουάριο του 2015 διαθέτοντας ΟΡΑΜΑ. Αυτό ήταν σαφές και το έζησε σύμπασα η κοινωνία ιδίως τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης. Αυτό δεν είχε καμία σχέση με την δήθεν υπόσχεση “όλα σε όλους”, όπως ανακριβώς προσπαθούν δυνάμεις τις αντιπολίτευσης να διαστρεβλώσουν την πραγματική πολιτική διάθεση του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα για επαναθεμελίωση της ελληνικής κοινωνίας και των θεσμών της στις πραγματικά δημοκρατικές και συνταγματικές της βάσεις (“είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος”, Αλ. Τσίπρας, α΄ προγραμματικές δηλώσεις).
 
Τα πράγματα σίγουρα άλλαξαν μετά την υπογραφή της συμφωνίας του καλοκαιριού του 2015, στην οποία οδηγηθήκαμε αναγκαστικά και εκβιαστικά. Το όραμα του ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε να 'θολώνει' κάτω από τις οικονομικές ερπύστριες του Σόιμπλε.
 
Το όραμα όμως ήταν τόσο δυνατό που δεν έσβησε, αρκεί να ανακατέψει κάποιος τις στάχτες των eurogroup και θα βρει αναμμένα κάρβουνα ελπίδας, αυτό είναι φανερό στις συζητήσεις με τον κόσμο (μετά τις πρώτες φράσεις του τύπου 'γιατί κάνετε τα ίδια κι εσείς', ακολουθούν συνήθως φράσεις του τύπου 'βάλτε μέσα όσους κλέψανε', 'βρέστε δουλειές για τους νέους που τους διώξανε οι άλλοι', 'το ξέρουμε ότι είστε οι μόνοι καθαροί, κοιτάξτε να μην μας απογοητεύσετε' κτλ), αλλά και στις προσπάθειες των υπουργείων να αντιμετωπίσουν μακροχρόνιες παθογένειες του παρελθόντος και να χτίσουν την Ελλάδα του μέλλοντος.
 
Υπήρχε και εξακολουθεί, λοιπόν, να υπάρχει μία μεγάλη δυναμική στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, υπάρχει όραμα και είναι μπροστά μας:
 
Είναι διττό το όραμά μας, έχει δύο πλευρές.
 
Η μία του μεριά είναι η μάχη με το σάπιο κατεστημένο που χρεωκόπησε τη Χώρα.
 
Είναι η μάχη με τη διαπλοκή.
 
Είναι η μάχη με τα κατεστημένα συμφέροντα.
 
Είναι η μάχη με δομές εξουσίας που χρονίζουν.
 
Και αυτά δεν είναι γενικά και αφηρημένα:
 
Δομές διαφθοράς και διαπλοκής και κατεστημένα συμφέροντα υπήρχαν και υπάρχουν σε όλους τους τομείς του δημόσιου βίου και της κοινωνίας:
 
Στα ΜΜΕ. Στο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στην Υγεία. Στην Παιδεία, στα Νοσοκομεία, στα Εξοπλιστικά, στις Μεταφορές, στις Δημόσιες Συμβάσεις, στις Προμήθειες, στους Διαγωνισμούς, στα Ευρωπαϊκά Προγράμματα, παντού.
 
Υπήρξαν και προ κρίσης και συνεχίστηκαν -και γιγαντώθηκαν- και τα χρόνια της κρίσης και παρά την είσοδο της Χώρας σε εποπτεία.
 
Το εξοργιστικό χαρακτηριστικό τους:
 
Οι επιχειρήσεις τους πτωχευμένες (τράπεζες, ΜΜΕ, αλλά και σούπερ μάρκετ κτλ).
 
Οι τραπεζίτες, όμως, οι καναλάρχες, οι 'σουπερμαρκετάρχες' και τα μεγαλοστελέχη τους πάμπλουτοι.
 
Αντίθετα, οι απλοί εργαζόμενοι απλήρωτοι και με το φάσμα της ανεργίας πολύ κοντινό.
 
Κάτι αντίστοιχο έγινε και με τον δημόσιο τομέα:
 
Η Χώρα πτωχευμένη.
 
Οι εκπρόσωποί της, όμως, ως άτομα (δηλ. το επί χρόνια πολιτικό προσωπικό) πάμπλουτοι, με φουσκωμένους ατομικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό.
 
Π.χ. πόσες και πόσες ΔΕΚΟ, δημόσιοι οργανισμοί, ΝΠΔΔ κτλ δεν χρεοκόπησαν; Οι Πρόεδροι και οι Διευθυντές και τα (κομματικά) στελέχη όμως έλαβαν τεράστιους μισθούς και αποζημιώσεις (για να … χρεοκοπήσουν τους οργανισμούς που διηύθυναν..!).
 
Είναι γνωστά τα παραπάνω, δεν θα επεκταθώ περαιτέρω.
 
Ενδιαφέρον θα είχε να αναλύσουμε πώς όλο αυτό το σάπιο σύστημα χρεοκόπησε την χώρα, με ποιους νομιμοφανείς τρόπους κινήθηκε, ποιοι το κάλυψαν και το ανέχτηκαν, πώς γιγαντώθηκε, ώστε ξεπέρασε το ανεκτό όριο κτλ - αυτά όμως ας αποτελέσουν το αντικείμενο ξεχωριστής ανάλυσης.
 
Μένουμε τώρα στην οραματική πλευρά της μάχης κατά των σάπιων δομών που κερδοσκόπησαν ή και καταλήστευσαν το παρόν και το μέλλον της Χώρας.
 
Και η μάχη αυτή έχει δύο πλευρές:
 
Η μία είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη και να τιμωρηθούν όσοι διέπραξαν παράνομες πράξεις. Αυτό πρέπει να γίνει με μέτρο: δεν πρέπει να γίνει η Χώρα ένα απέραντο δικαστήριο, πρέπει όμως να αποδοθεί δικαιοσύνη (ποινική, φορολογική, πειθαρχική κτλ), αλλιώς το αίσθημα της αδικίας στο μεγάλο κομμάτι του λαού ίσως γίνει ταφόπλακα της επόμενης ημέρας.
 
Η άλλη πλευρά της μάχης κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς είναι απλούστατα να εκνικηθεί και να πάψει να υπάρχει το σάπιο σύστημα αυτό, ώστε να προστατευτεί το παρόν και το μέλλον της χώρας. Είναι πραγματικά α δ ι α ν ό η τ ο να ζητά π.χ. ο ...υπάλληλος που πιάστηκε να μας κλέβει στο μαγαζί μας, να ζητά αφού απολύθηκε επειδή έκλεβε να επαναπροσληφθεί και μάλιστα ως ... διευθυντής!
 
Η δεύτερη πλευρά του οράματος είναι το πώς χτίζεις την κοινωνία και την χώρα από την αρχή.
 
Κι αυτό γιατί μετά την κατάρρευση του ‘παλιού συστήματος’, ουσιαστικώς παραλαμβάνουμε την χώρα και την κοινωνία εκ του μηδενός.
 
‘Δίκαιη ανάπτυξη’ είναι η κωδική ονομασία που δόθηκε από τον Πρόεδρο της Κυβέρνησης. Στο δίκαιη θα μπορούσαν να ενταχθούν έννοιες, όπως ‘ανθρώπινη’, ‘ισόρροπη’, ‘αειφόρος’, ΄συμμετοχική’ κτλ κτλ. 
 
Αποτελεί πάντως σίγουρα την άλλη όψη του οράματος που μας συνέχει: πώς επαναδομείς θεσμούς και κοινωνία, δημόσιο τομέα στενό και ευρύτερο και πώς καταργείς τις στρεβλώσεις από την ιδιωτική οικονομία. Πεδιό δόξης λαμπρό και εδώ.
 
Δυο λόγια μόνο: επαναθεμελίωση του αγροτικού τομέα, αξιοποίηση του μεγάλου τουριστικού ρεύματος σε στέρεες βάσεις και για 12μηνη περίοδο, καθώς και σύνδεσή του με τα παραγόμενα στην Ελλάδα αγροδιατροφικά προϊόντα (αυτό και μόνο θα έφερνε τεράστια ζήτηση και τόνωση του πρωτογενούς τομέα και θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια και σε περισσότερες εξαγωγές) και αναζωπύρωση του βιομηχανικού τομέα. Αυτά και μόνο, σε συνδυασμό με στρατηγική εφαρμογή της σύγχρονης τεχνολογίας -που ως τώρα γίνεται αποσπασματικά και με ημίμετρα- αρκούνε για να εγκαινιάσουνε μία νέα και μεγάλη περίοδο ευημερίας. Αυτή τη φορά όμως, η ερχόμενη ευημερία πρέπει να συνδυαστεί, εκ των ων ουκ άνευ, με πολιστισμό και παιδεία, να μην είναι 'αύξηση' απλή, αλλά ανάπτυξη ουσιαστική.
 
Τα 13 αναπτυξιακά συνέδρια εντάσσονται σε αυτό ακριβώς το στρατηγικό σχέδιο και αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για την Κοζάνη και τη Δ. Μακεδονία το γεγονός ότι επελέγη ως ο τόπος διεξαγωγής του πρώτου αναπτυξιακού συνεδρίου που έλαβε χώρα στις 11 και 12 Ιουλίου. Πλέον αποτελεί ευθύνη όλων μας να μην αφήσουμε (και) αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη και να υλοποιήσουμε όσα συζητήθηκαν και εξαγγέλθηκαν τις δύο αυτές ημέρες.
 
Συμπέρασμα: Και όραμα υπάρχει και διάθεση και δυνατότητα επαναθεμελίωσης της ελληνικής κοινωνίας και των θεσμών της, σύμφωνα και με τη δημοκρατική εντολή που λάβαμε. Και θα προχωρήσουμε σε αυτά κι ας είναι “όλοι” απέναντί μας: άλλωστε, δεν πρόκειται παρά για τους λίγους, αυτούς που απομύζησαν τους πολλούς, για τα 'συμφέροντα' δηλαδή, αυτά που πρέπει να παραμερίσουμε για το συμφέρον όλων μας.

Ο Γιάννης Θεοφύλακτος είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν. Κοζάνης
Δικηγόρος παρ' αρείω πάγω
Μέλος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας,
της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου,
της Επιτροπής Σωφρονιστικού δικαίου,
και της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων

Ισχύς και δίκαιο στις διεθνείς σχέσεις

Συντάκτης: Γιάννης Θεοφύλακτος*
(μια απάντηση στον Γιάνη Βαρουφάκη)
Το δίκαιο είναι μια έννοια που αφορά ισοδύναμα μέρη. Θουκυδίδης, διάλογος Αθηναίων - Μηλίων.
 
Καθόλου «δημοκρατικός», καθόλου «δίκαιος», αλλά υπαρκτός, ιστορικό γεγονός. Δεν έχει νόημα δηλαδή να διατρανώνει ο αδύναμος τα δίκαιά του, εάν απευθύνεται στον ισχυρό.
 
Θυμάμαι ένα πολύ πετυχημένο διεθνές συνέδριο που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου της Θεσσαλονίκης και ο Τομέας Διεθνών Σπουδών της Νομικής ΑΠΘ με εύγλωττο τίτλο: «Might and Right in International Relations» (Ισχύς και Δίκαιο στις Διεθνείς Σχέσεις).
 
Με δυο λόγια: ακόμη και στο εσωτερικό των κρατών, και του αναπτυγμένου κόσμου, όπου υπάρχει και ισχύει θετικό δίκαιο, είναι δύσκολο να επιτευχθεί η ισονομία και ισοπολιτεία - τις περισσότερες φορές παραμένει στόχος.
 
Στις διεθνείς σχέσεις μεταξύ των κρατών όπου ουσιαστικά δεν υπάρχει αυστηρό δίκαιο, η ισχύς και όχι το δίκαιο παραμένει ο βασικός παράγοντας διαμόρφωσής τους, όπως πάντοτε έως τώρα στην ανθρώπινη ιστορία. «Ες αεί» που έλεγε και ο Θουκυδίδης.
 
Ο Γιάνης Βαρουφάκης επανέρχεται συνεχώς προσπαθώντας να αποδείξει το άδικο των δανειστών μας, του Σόιμπλε, της ΕΚΤ, του Eurogroup, του ΔΝΤ και πάει λέγοντας.
 
Η τελευταία παρέμβασή του προσπαθεί να αποδομήσει το τελευταίο ανακοινωθέν του Eurogroup, δημοσιευμένη σε δύο συνεχή φύλλα της «Εφημερίδας των Συντακτών».
 
Ο Βαρουφάκης παίρνει παράγραφο παράγραφο το ανακοινωθέν του Eurogroup (ναι, αυτό για το οποίο έγιναν τόσοι συμβιβασμοί και υποχωρήσεις, αυτό το οποίο μπορεί να μην ήταν το τέλειο που θα θέλαμε, αλλά αυτό που έδωσε ένα ισχυρό σήμα σταθερότητας για την ελληνική οικονομία στις διεθνείς αγορές -και είναι φανερό ότι το σήμα αυτό έγινε αποδεκτό- και ορίζει το σύντομο τέλος της επιτροπείας στη χώρα και την απαρχή μιας δίκαιης και βιώσιμης ανάπτυξης, την οποία θα έχουμε την ευκαιρία να τη διαχειριστεί η κυβέρνηση της Αριστεράς και όχι το παλιό και διεφθαρμένο, στρεβλό πολιτικό σύστημα με κυρίαρχο πυλώνα μια κρατικοδίαιτη Δεξιά με μπόλικο από ακραίο νεοφιλελευθερισμό), παίρνει λοιπόν παράγραφο παράγραφο το ανακοινωθέν και προσπαθεί να ερμηνεύσει τι κρύβουν οι ισχυροί πίσω ή μάλλον ανάμεσα από τις γραμμές της ανακοίνωσης.
 
Με δυο λόγια: οι ισχυροί προσπαθούν να φαίνονται (και) δίκαιοι και «καλοί», βαθύτερα όμως δεν υπάρχει παρά η (αποκρουστική) όψη της ισχύος. Αλλωστε και οι Αθηναίοι τα είπαν «χύμα» και χωρίς περιστροφές στους Μηλίους, διότι η συζήτηση έλαβε χώρα κεκλεισμένων των θυρών.
 
Ενδεχομένως να έχει δίκιο σε κάποια από αυτά που αναλύει ο Γιάνης, αν και κάποιες φορές φαίνεται ότι υπερβάλλει.
 
Αλλού είναι το θέμα: εναλλακτικές δεν προτείνει. Εναλλακτικές λύσεις που να μην οδηγούν στην άσκοπη θυσία ενός ολόκληρου λαού (του ελληνικού) ούτε να παραδίδουν αμαχητί και εκουσίως τα όπλα σε ένα πολιτικο-οικονομικό σύστημα (και χρηματο-μιντιακό και απουσίας δικαστικού ελέγχου και πολλά άλλα) που πτώχευσε τη χώρα ληστεύοντας τον λαό της, ενώ το ίδιο φυγάδευσε την παράνομη λεία του στο εξωτερικό και δεν διστάζει να συμμαχεί με οποιονδήποτε (π.χ. τους δανειστές της χώρας) προκειμένου να επανέλθουν στα πράγματα και να συνεχίσουν το πάρτι «τους» σε βάρος του ελληνικού λαού, εξασφαλίζοντας συγχρόνως και το ακαταδίωκτό του...
 
Οταν ο Σόιμπλε στέλνει τις «οικονομικές τριήρεις» και προβαίνει σε αποκλεισμό του «νησιού» σου, δεν χρειάζεται να θυσιάσεις άσκοπα τα γυναικόπαιδα, κραδαίνοντας το δίκαιό σου.
 
Ούτε να παραχωρήσεις αμαχητί τη διακυβέρνηση του τόπου στους πολιτικούς σου αντιπάλους, τους ίδιους που έφεραν τις τριήρεις ante portas.
 
Μάλλον το να συνειδητοποιήσεις ότι δεν μπορείς να επιβάλεις το (όντως) δίκιο στους ισχυρότερους, να συμβιβαστείς και να υποχωρήσεις σε άδικα και πολλές φορές παράλογα μέτρα που σου επιβάλλουν οι ισχυροί, αλλά να μη θυσιάσεις (ασκόπως) τον λαό σου και να μη χαρίσεις τη διακυβέρνηση της χώρας, παρά τη δημοκρατικά εκπεφρασμένη βούληση του ελληνικού λαού, στους ίδιους που άνοιξαν την πόρτα στους ισχυρούς-δανειστές πτωχεύοντάς την είναι σίγουρα ρεαλιστικότερο και σαφώς συμφερότερο, ιδίως όταν με την τακτική αυτή κερδίζεις χρόνο και συμμαχίες στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον, οπότε πιθανόν το «δίκιο» σου να έχει περισσότερες πιθανότητες να «ισχύσει»...
 
Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν πρέπει να παραδειγματιζόμαστε από πάμπολλες ηρωικές περιόδους της ιστορίας μας που όλοι μας θεωρούσαν «τρελούς», παρ' όλα αυτά τα βάλαμε με τους γίγαντες και πολλές φορές νικηφόρα (τι να πρωτοαναφέρει κανείς, Θερμοπύλες, 1821, 1940, Εθνική Αντίσταση και τόσα άλλα).
 
Συμφωνώ επίσης απόλυτα πως «καλύτερα σφαχτάρι, παρά ψοφίμι»: όταν φτάνει το δίλημμα στο έσχατο αυτό σημείο. Αλλιώς, κάτσε ζωντανός και κάνε διαπραγμάτευση, ισχυροποιώντας όσο μπορείς τη θέση σου.
 
Αλλά πότε ισχύει το ένα και πότε το άλλο, πρέπει να το διακρίνεις. Γιατί η μεγαλύτερη αρετή είναι η διάκριση, Γιάνη...
 
*βουλευτής Ν. Κοζάνης (ΣΥΡΙΖΑ), δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω, μέλος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας

Στο άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών της 10-10-2016 αναφέρθηκε ονομαστικώς ο αν. Υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Παπαγγελόπουλος κατά την συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 10-10 σε επίπεδο αρχηγών για θέματα διαφθοράς, ενώ ένα επιχείρημα που χρησιμοποίησε αναφέρθηκε και στη δευτερολογία του Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα:
Ακολουθούν αποσπάσματα από τα Πρακτικά:
(αν. Υπουργός Δικαιοσύνης, Δημ. Παπαγγελόπουλος):
«Ο θεσμικός τρόμος που προκλήθηκε», όπως ευφυώς γράφει σήμερα ο Βουλευτής Γιάννης Θεοφύλακτος σε άρθρο του, «δεν είναι τρόμος για την υπόσταση των θεσμών, αλλά είναι τρόμος για τις δομές εξουσίας». Εγώ συμπληρώνω ότι ο τρόμος αυτός αυξάνεται λόγω της επικείμενης κατάρρευσης των συστημάτων εξουσίας που ακυρώνουν τις από το Σύνταγμα και υπέρ του λαού απορρέουσες εξουσίες.
Θα έρθω τώρα στο θέμα της διαπλοκής….
Το βίντεο βρίσκεται εδώ:

(Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, στη δευτερολογία του):
Επιτεθήκατε από αυτό το Βήμα στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, διότι είχε κατ’ εσάς το θράσος, κατά τη δική μας εκτίμηση τη γενναιότητα, να βγει και να πει, «Αφουγκραζόμαστε την κοινωνία». Προσέξτε. Δεν είπε το λαϊκό αίσθημα. «Αφουγκραζόμαστε την κοινωνία». Και του επιτεθήκατε γι’ αυτό. Προφανώς δεν γνωρίζετε ότι και αυτό επίσης είναι συνταγματικό αυτονόητο, άρθρο 1, παράγραφος 3: «Όλες οι εξουσίες ασκούνται από τον λαό και πηγάζουν από τον λαό».

Ακολουθεί το άρθρο μου στην Εφημερίδα των Συντακτών:

Μια απάντηση στον κ. Βενιζέλο

Συντάκτης: Γιάννης Θεοφύλακτος *

«Θεσμικό τρόμο» προκάλεσε στον κ. Βενιζέλο η δήλωση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας μετά τη συνάντηση των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων με τον πρωθυπουργό την περασμένη Πέμπτη ότι «... το ΣτΕ με σειρά αποφάσεών του έχει αποδείξει ότι αφουγκράζεται τους πολίτες και τον σφυγμό της κοινωνίας».

Ε, όχι δα. Φαίνεται ότι ο διαπρεπής συνταγματολόγος έχει λησμονήσει βασικές αρχές του Συντάγματος. Σύμφωνα, λοιπόν, με το 1ο κιόλας άρθρο του Συντάγματος (§2): «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία».

Και ακόμη πιο ξεκάθαρα στο άρθρο 1§3: «Ολες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Εθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Ειδικά, μάλιστα, στο άρθρο που θεμελιώνει τη δικαστική λειτουργία (άρθρο 26§3), ορίζει ότι οι αποφάσεις των δικαστηρίων «εκτελούνται στο όνομα του ελληνικού λαού».

Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε, για όσους άσκησαν τις συνταγματικές εξουσίες ερήμην του ελληνικού λαού στις προηγούμενες δεκαετίες και στα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Και το παράδοξο; Οι εκπρόσωποι των εξουσιών (νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής, αλλά και δημοσιογραφικής και χρηματοπιστωτικής) ως άτομα πλούτισαν.

Αυτό, όμως, που εκπροσωπούσαν -είτε το κράτος είτε οι τράπεζες είτε τα ΜΜΕ- πτώχευσε. Τις εξουσίες τις άσκησαν μόνοι τους, τα πλούτη τα συσσώρευσαν μόνοι τους, τον... λογαριασμό, όμως, μας καλούν να τον πληρώσουμε εμείς! Ποια μεγαλύτερη απόδειξη υπάρχει ότι οι εξουσίες ασκήθηκαν ερήμην και σε βάρος του ελληνικού λαού;

Αυτοί και οι δομές εξουσίας τους «τρέμουν» τώρα που το «πράγμα έρχεται στη θέση του», δηλαδή οι συνταγματικές λειτουργίες ασκούνται σύμφωνα και όχι αντίθετα με τη θεσμική τους υπόσταση, σύμφωνα και όχι αντίθετα με όσα ορίζει το Σύνταγμα και οι νόμοι.

Και η δικαστική εξουσία είναι μία από αυτές, ιδίως ως ultimum refugium του πολίτη. Για να μην αναφερθώ και σε γενικές αρχές και ρήτρες του Δικαίου, οι οποίες ουσιαστικώς υποδεικνύουν στη δικαστική εξουσία να «αφουγκραστεί την κοινωνία», θεσπισμένες και σε βασικούς Κώδικες της νομοθεσίας, όπως η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη, τα συναλλακτικά ήθη, η αρχή της ηθικής απόδειξης κτλ. Ψιλά γράμματα, θα μου ξαναπείτε.

Ας καταλάβουμε, όμως, ότι ο «τρόμος» τους δεν είναι για την υπόσταση των θεσμών, αλλά για τις δομές εξουσίας που τόσα χρόνια έφτιαξαν, με τις οποίες είχαν ακυρώσει ουσιαστικώς τις κατά το Σύνταγμα και υπέρ του ελληνικού λαού λειτουργούσες εξουσίες. Και οι οποίες δομές τους βλέπουν τώρα ότι απειλούνται. Ο τρόμος τους είναι να μη λειτουργήσουν οι συνταγματικές εξουσίες όπως οφείλουν. Ο τρόμος τους είναι απέναντι στην κοινωνία και τον λαό.

*Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (Κοζάνης), δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, μέλος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας και μέλος της εξεταστικής επιτροπής για τα δάνεια των κομμάτων και τα ΜΜΕ