Γιάννης Θεοφύλακτος

Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν. Κοζάνης

English French German Italian Portuguese Russian Spanish

Δικηγορικό γραφείο

Συντάκτης: Γιάννης Θεοφύλακτος *
«Ανάμεσα στη γελοιοποίηση και στην ασέβεια» προς το Σύνταγμα (όπως τιτλοφορείται το άρθρο του κ. Μανιτάκη στην «Καθημερινή της Κυριακής»), ειλικρινά δεν γνωρίζω αν πρέπει ή μπορούμε να επιλέξουμε κάτι ως καλύτερο από τα δύο. Γνωρίζω, όμως, τι αποτελεί τη χείριστη αντιμετώπιση του Συντάγματος: η ακύρωσή του.

Η ακύρωση του Συντάγματος που τόσα χρόνια έριξε τη χώρα στα βράχια και κατέστησε τους πολίτες της υπερχρεωμένους και ανέργους και τους νέους της μετανάστες στο εξωτερικό δεν πείραξε τον κ. Μανιτάκη.

Οχι, ίσα ίσα, υπηρέτησε την πολιτική ζωή του τόπου όταν αυτή ακύρωνε –ή καλύτερα κατακρεουργούσε– το Σύνταγμα.

Και παρακολουθούσε απαθής ως συνταγματολόγος όταν το ίδιο το Σύνταγμα καταστρατηγείτο και καμία εξουσία δεν ασκείτο σύμφωνα με τις επιταγές του.

Βέβαια, το αναφέρει και ο ίδιος στο άρθρο του στην κυριακάτικη «Καθημερινή»: δεν τον πειράζει η παραβίαση του Συντάγματος, μόνο η (κατ' αυτόν) δήθεν «γελοιοποίησή» του από τις προτάσεις του πρωθυπουργού.

Δεν είναι θέμα ουσίας, λοιπόν, αλλά αισθητικής. Δηλαδή παραβιάσεις ας γίνονται, συνηθίσαμε άλλωστε, ο Τσίπρας μόνο να μην προτείνει κάτι καινούργιο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας ξαφνιάζει δυσάρεστα ο κ. Μανιτάκης.

Αντίθετα, κατά τη δεκαετία του 1990, πολλοί στον νομικό κόσμο εκτιμούσαμε ιδιαιτέρως τον κ. Μανιτάκη για τις απόψεις του.

Αποτελούσε, βλέπετε, και έναν πόλο απέναντι σε άλλον γνωστό συνταγματολόγο της Θεσσαλονίκης, του οποίου τα χαρακτηριστικά δεν θεωρούσαμε και πολύ γοητευτικά.

Εκτοτε, όμως, φαίνεται πως κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και ο κ. Μανιτάκης, αφού συγκυβέρνησε, δεν διστάζει να τον επικαλείται και στα άρθρα του (τον κ. Βενιζέλο εννοώ).

Επιστρέφω, όμως, στην ουσία της απάντησης στον κ. Μανιτάκη:

Στο μεγαλύτερο μέρος της μεταπολίτευσης και στα στυγνά πέντε πρώτα χρόνια των μνημονίων που ακολούθησαν, οι εξουσίες που πηγάζουν από τον λαό δεν ασκήθηκαν υπέρ του λαού και του Εθνους – όπως ορίζει το 1ο άρθρο του Συντάγματος.

Το αποτέλεσμα αποδεικνύει του λόγου το ασφαλές: οι εκπρόσωποι των εξουσιών (όχι μόνο των τριών κλασικών, δηλαδή νομοθετικής, εκτελεστικής, δικαστικής, αλλά και της δημοσιογραφικής και της χρηματοπιστωτικής) ως άτομα μεν πλούτισαν, η χώρα δε και οι πολίτες της πτώχευσαν...

Ακόμη χειρότερα: τα άτομα αυτά εξήγαγαν τον πιθανότατα μη νόμιμο και σίγουρα όχι ηθικό πλούτο τους στο εξωτερικό και καλούνε τώρα, οι ίδιοι αυτοί, τον λαό να πληρώσει το χρέος.

Ποια μεγαλύτερη απόδειξη χρειάζεται για να δεχθούμε ότι οι θεμελιώδεις αρχές του Συντάγματος παραβιάστηκαν;

Και λόγω της πτώχευσης ακολούθησε η επιβολή των μνημονίων με τα γνωστά αποτελέσματα (πλέον σαφής παραβίαση πολλών συνταγματικών αρχών).

Πού ήταν ο κ. Μανιτάκης όταν σωρεία σκανδάλων λάμβανε χώρα;

Πού ήταν όταν στα σκάνδαλα αυτά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ενεπλάκησαν εκπρόσωποι της οικονομικής ελίτ αλλά και των τριών λειτουργιών που το Σύνταγμα προβλέπει, μηδέ της τέταρτης εξουσίας εξαιρουμένης, αλλά και του χρηματοπιστωτικού συστήματος; (Αλλος βέβαια σχεδίαζε, άλλος εκτελούσε και άλλος κάλυπτε τα νώτα τους, ο καθείς εφ' ω ετάχθη!)

Και όλα αυτά, φυσικά, δεν ήταν καμιά «υγιής επιχειρηματικότητα», αλλά σκανδαλώδης και παράνομη μεταφορά πλούτου από τους πολλούς (από τους Ελληνες πολίτες, τον λαό) στους λίγους, σε όσους συμμετείχαν στη διαρπαγή του δημόσιου πλούτου τής αμέσως προηγούμενης περιόδου.

Επειδή, βέβαια, κάποτε τέλειωσε η «πίτα», στράφηκαν και στον μελλοντικό πλούτο της χώρας, δανείστηκαν από το μέλλον, δηλαδή για την ακρίβεια δεν δανείστηκαν, αλλά κλέψανε το μέλλον και τα νιάτα της χώρας μας.

Ετσι πτώχευσε η χώρα μας –επειδή κάποιοι διατηρούν συνολικά καταθέσεις πολλών δισ. ευρώ στο εξωτερικό– και έτσι πέσαμε στα χέρια (ή στα νύχια, ανάλογα με την αισθητική του καθενός) των δανειστών μας.

Τίποτε από αυτά δεν θα είχε γίνει ΕΑΝ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΕ, εάν δεν είχε ακυρωθεί με χίλιους δυο τρόπους, εάν οι περισσότεροι που κατείχαν εξουσία και συμμετείχαν στην άσκηση των εξουσιών σέβονταν και μόνο το πρώτο άρθρο του Συντάγματος.

Αυτά έπρεπε να πειράξουν τον κ. Μανιτάκη.

Η ακύρωση του Συντάγματος πτώχευσε τη χώρα.

Η ακύρωση του Συντάγματος πτώχευσε τους Ελληνες πολίτες.

Η ακύρωση του Συντάγματος άνοιξε την πόρτα στα μνημόνια.

Η ακύρωση του Συντάγματος έδιωξε τους νέους στο εξωτερικό.

Και η ακύρωση αυτή έγινε ερήμην των Ελλήνων πολιτών, αν και δαπάναις των...

Ας μη θεωρούμε, λοιπόν, «γελοιοποίηση» ή «ασέβεια» την προσπάθεια να συμμετάσχουν οι Ελληνες πολίτες στη συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Είναι κάτι που τους αφορά, μας αφορά όλους άμεσα –η δημοκρατία δεν είναι θέμα μιας πολιτικής ελίτ ούτε κάποιων τεχνοκρατών–, άλλωστε όλοι εμείς οι Ελληνες πολίτες πληρώνουμε τώρα τον λογαριασμό των σκανδάλων της μεταπολίτευσης και των πρώτων πέντε μνημονιακών ετών, ε, ας μη μας απαξιώνει τόσο ο κ. Μανιτάκης, στο κάτω κάτω εμείς και τα παιδιά μας πληρώνουμε τα χρέη τους.

* Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (Κοζάνης), δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω, μέλος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας και της Εξεταστικής Επιτροπής για τα δάνεια των κομμάτων και ΜΜΕ 

Πολλοί φίλοι μου λένε:

«Γιατί "μπλέκεις" στην πολιτική σε μία τόσο δύσκολη εποχή»;

«Γιατί δεν περιμένεις να καλυτερέψουν τα πράγματα;»

Και ακόμη: «Αν βγεις, θα ψηφίζεις μνημόνια;»

Δύσκολες ερωτήσεις, που πραγματικά τίθενται με ειλικρίνεια.

Ποια είναι, λοιπόν, η απάντηση για τη συμμετοχή μου ως υπ. βουλευτή με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου;

Πολλές φορές μου έρχεται στο νου η εικόνα των συγκοινωνούντων δοχείων: Η Ελλάδα μας είναι στη μέση και από τη μία υπάρχει το μεγάλο μέρος του λαού που έδινε και δίνει όλα τα χρόνια το αίμα του για την πατρίδα και από την άλλη υπάρχουν οι εκπρόσωποι του παλιού και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος (άεργα πολιτικά στελέχη που λαμβάνανε πολλαπλούς μισθούς), μαζί με τα εργοληπτικά συμφέροντα, τους καναλάρχες – μεγαλοεκδότες κτλ, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια πίνουν το αίμα της πατρίδας…

Έγινε πραγματικά μία γενναία μετάγγιση αίματος στα χρόνια της μεταπολίτευσης με "ενδιάμεσο" την Ελλάδα… 

Από τους πολλούς, στους λίγους…

Και όταν το σύστημα κατέρρευσε, όταν πλέον τα χρέη της κλεπτοκρατίας μας πνίξανε, τότε το παλιό πολιτικό σύστημα, μαζί με τους ξένους δανειστές, απεφάνθη ότι τα σπασμένα (και τα κλεμμένα…) έπρεπε να τα πληρώσει και πάλι ο λαός, οι πολλοί…

Η δημοκρατική αντίδραση του λαού, αρχικά στις εκλογές του 2012 και μετά στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ήταν εύλογη:

Επέλεξε στην πλειοψηφία της να συνταχθεί με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ για να προστατευτούν, επιτέλους, τα συμφέροντα των πολλών, χωρίς παράλληλα να εκτροχιαστεί η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Ποιος δεν θυμάται τον ανανεωτικό άνεμο αισιοδοξίας που φύσηξε μετά τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου σε όλη την χώρα;

Ποιος δεν θυμάται την διάθεση όλων για προσφορά και δουλειά, προκειμένου να βγει η χώρα από το αδιέξοδο;

Ποιος δεν θυμάται την προσπάθεια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα για τις αλλαγές στο εσωτερικό που είχε υποσχεθεί;

Ακολούθησε η άνιση μάχη με τους δανειστές και ο επώδυνος συμβιβασμός παρά το τόσο εμψυχωτικό δημοψήφισμα.

Ποιος δεν θυμάται – δεν πέρασαν ούτε δύο μήνες - το γεγονός ότι ο Αλέξης ο Τσίπρας είχε κερδίσει τη συμπάθεια όλου του ελληνικού λαού για τις διαπραγματεύσεις τόσο πριν όσο και μετά το δημοψήφισμα;

Ποιος δεν θυμάται ότι η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, αν και ψήφισε ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, επιθυμούσε συμφωνία, χωρίς έξοδο από το ευρώ;

Οι εκλογές ήταν όχι μόνο αναπόφευκτες, αλλά και συνταγματικώς υποχρεωτικές μετά την αποχώρηση πολλών κυβερνητικών βουλευτών.

Το ερώτημα που τίθεται την Κυριακή στον ελληνικό λαό λοιπόν είναι:

- Θα συνεχιστεί η προσπάθεια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα για την ανακούφιση των μεγάλων τμημάτων του ελληνικού πληθυσμού που επλήγη από την κρίση; (να θυμίσω ότι η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ δεν είχε ψηφίσει κανέναν νόμο για την ανθρωπιστική κρίση, ενώ συγχρόνως καταδίωκε και φυλάκιζε όσους χρωστούσαν στο Δημόσιο και σε ΙΚΑ και ΟΑΕΕ).

- Θα συνεχιστεί η προσπάθεια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα για να επιστρέψουν στην πατρίδα το «αίμα που ήπιαν» τα στελέχη του "παλιού συστήματος";

- Θα συνεχιστεί εκείνο το κλίμα αξιοπρέπειας και αισιοδοξίας που υπήρξε σε κάθε σπίτι και σε κάθε οικογένεια;

Ή μήπως θα ξαναζωντανέψουμε τα βαμπίρ του παρελθόντος για να συνεχίσουν να μας πίνουν το αίμα;

Ή μήπως θα εμπιστευτούμε σε αυτούς που κατέστρεψαν και κατασπάραξαν την πατρίδα και εμάς τους ίδιους, την διαπραγμάτευση με τους δανειστές και την διακυβέρνηση της χώρας;

Οι απαντήσεις είναι ευνόητες.

Και η απόφασή μου να δώσω και εγώ προσωπικά το "παρών" και να βάλω το λιθαράκι μου σε αυτή την προσπάθεια επίσης αυτονόητη.

Παρά τους "δύσκολους καιρούς"…

Κάθε άλλη επιλογή θα ήταν πολιτικός αναχωρητισμός, ο οποίος δεν οδηγεί πουθενά.